Een coach-sessie in de natuur. Deze sessies staan in het teken van een thema dat al wandelend onderzocht wordt. In ongeveer twee uur tijd bekijken we het onderwerp vanuit verschillende perspectieven, waarbij de natuur altijd een handje helpt.
Het thema is dit keer verantwoordelijkheid. Coachee is een jonge leidinggevende die met deze sessies onderzoekt wat haar leiderschapsstijl is. Zodra ze onzeker is over haar rol, neemt ze veel ruimte in met haar gevoel van verantwoordelijkheid. Het is een vorm van controle die ze graag goedpraat met haar gevoel van verantwoordelijkheid.
We zullen het allemaal wel eens doen: met de juiste intentie, goede bedoeling, het tegenovergestelde effect genereren. Immers, door voor alles altijd de verantwoordelijkheid te nemen, ontneem je de verantwoordelijkheid van de ander. Iemand die dat wel prima vindt, zal jouw graag die taak op zich laten nemen. Iemand die dat niet prettig vindt, zal er iets van zeggen (yes!), maar vaker niets doen. Hij of zij wil de ander niet kwetsen, is bang voor confrontatie, etc. Zo ontstaat er een ongemakkelijke situatie, voor beide kanten.
Wat maakt coachee dat ze zich verantwoordelijk voelde? Wat zag ze? En wat was de interpretatie, het oordeel en de strategie die daarbij hoort. 80% bleek een invuloefening. Met veel twijfels erbij. Coachee komt erachter dat ze eigenlijk veel te snel invult wat de ander nodig heeft. En nauwelijks toets of dit wel klopt. Een typische redder: ik maak mezelf nodig, al is het niet noodzakelijk. Door vergeten te toetsen en/of simpelweg een vraag te stellen, is de situatie direct scheef.
We keren daarom terug naar het waarnemen en observeren zonder te interpreteren. Door terug te gaan naar het moment van het gevoel van verantwoordelijkheid.
Hoe hielp de natuur?
We zagen hommels, bijen, maar allemaal dood. Interpretatie: Ze zijn vast vergiftigd. Oordeel: de hele wereld gaat naar de klote. Bijensterfte is een feit. Dit is het begin van het einde. Dit is allemaal dramadriehoek met daders en slachtoffers en redders.
Maar wat nemen we waar zonder interpretatie? Kunnen we onze dystopische gedachte toetsen? Even de boswachter gebeld. “Ja, naar gezicht he. Maar geen zorgen, dat is een natuurlijk verschijnsel. Dat zijn de bijen en hommels in hun laatste cyclus die nu massaal op Lindebloesem afkomen die sterk geurt, maar waar geen nectar in zit. Omdat hun systeem denkt dat er wel nectar zit, blijven ze proberen. En dat betekent hun dood. Ze putten zich uit.”
Wacht met oordelen. Check je gedachten en gevoelens. Wees nieuwsgierig door vragen te stellen. Verras jezelf met een ander perspectief. Zo kan klein klein blijven. En kunnen we het kleine gebruiken voor het grote geheel zonder het groter te maken dan het is.